Bir Hataylı olmak, doğduğun şehri yalnızca bir şehir olarak görmemektir. Bir Hataylı olmak, haritada bir noktanın kalbine dönüşmesidir.
Hataylı olmak; sabah ezanıyla çan sesinin, akşam duasıyla sofra bereketinin birbirine karıştığı bir hayata gözlerini açmaktır. Farklı olana yabancı olmadan büyümektir. Komşunun kim olduğundan çok, ‘’iyi mi’’ olup olmadığıyla ilgilenmektedir.
Bir Hataylı olmak, her sokağın bir hikâye taşıdığını bilmektir. Çocukluğunu bir avluda, bir portakal ağacının gölgesinde bırakmaktır. O ağacın şimdi yerinde olup olmadığını bilmeden bile, kokusunu hala hatırlamaktır. Bir Hataylı olmak, yemeği sadece yemek olarak bilmemektir. Her lokmada bir anne eli, bir anneanne duası, bir geçmiş saklıdır. Künefeyi tel tel değil, hatıra hatıra koparmaktır.
Bir Hataylı olmak, sadece güzellik değildir. Bir Hataylı olmak kaybı tanımaktır. Adını söyleyince boğazı düğümlenen sokakları bilmektir. ‘’Orası vardı’’ diye anlatılan ama artık yerinde olmayan evleri sevmeye devam etmektir. Bir Hataylı olmak, toprağa bakarken sadece toprağı değil, altında kalan anıları da görmektir içi kan ağlayarak. Kalabalıkta bile eksik hissetmektir.
Bir Hataylı olmak göç etsen bile gitmemektir. Başka şehirlerde yaşarken bile aklının bir köşesinde sürekli ‘’orada’’ kalmaktır. Her haber başlığında kalbinin hızlanmasıdır. Her deprem kelimesinde içinin ürpermesi, canının tekrar tekrar yanmasıdır. Bir Hataylı olmak, güçlü görünmek zorunda kalmaktır. Çünkü herkes ‘’alıştınız mı’’ diye sorar. Oysa bazı acılara alışılmaz. Onlar sadece insanın içinde sessizleşir.
Bir Hataylı olmak, unutulmaktan korkmaktır. Sessiz acılarımızı unutmak istemememiz de bundandır.
Çünkü Hataylı bilir: Unutulmak, yıkılmaktan daha ağırdır. Ve Hataylılar unutturmayacak yaşanılanları.
Ama yine de bir Hataylı olmak, umudu bırakmamaktır. Küçük bir ışığı bile büyütebilmektir. ‘’ yeniden’’ kelimesine inanmaya çalışmaktır. Kırık dökük de olsa yaşamı savunmaktır.
Bir Hataylı olmak, acıyı da sevgiyi de derin yaşamaktır. Toprağına küsmeden, insanına sırt çevirmeden ayakta durabilmektir. Bir Hataylı olmak zor ama onurludur.
Ve herkes bilsin:
Hataylı olmak bir kimlik değil sadece;
Bir hafızadır.
Bir direniştir.
Sadakattir.
Bir kalp meselesidir.
Bir sabah uyanırsın eksik bir dünya ile.
Bir anne sesi kalmamıştır,
Bir kapı daha açılmaz.
Toprağa bakarken altında kalan gülüşleri biliriz.
Göç ettik belki, ama gitmedik
Kalbimiz hala aynı enkazda bekler.
Bir hataylı olmak,
Her gün biraz daha sessiz ağlamaktır.
Ve yine de bu şehri terk etmemektir.
