Hatay’da zaman bir yerlerde kırıldı sanki.
Yalnızca binalar yıkılmadı o gün, ev dediğimiz yerin sadece dört duvar olmadığını, sokakların yalnızca yürümek için olmadığını, komşulukların kahve kokusu kadar sıcak bir şey olduğunu o anda, bir daha asla eskisi gibi olmayacak şekilde anladık.
Aylar geçti. Günler akıyor. Ama burada zaman bir türlü yürümüyor.
Kimi eşyalarını, kimi anılarını, kimi de sevdiklerini gömdü o gün toprağa.
Toparlanamamak diye bir şey var.
Ne kadar çabalarsan çabala, içindeki boşluğun ortasına kurulmuş o derin sessizlik gitmiyor.
Her şey yeni ama hiçbir şey tanıdık değil.
Konteynerler, prefabrik yapılar, geçici tabelalar…
Ama bizim içimiz hâlâ eski evimizin penceresinden dışarıyı izliyor.
O eski Antakya sokaklarındaki sarı ışıklar, köşede gitar çalan gençler, dans eden samimi insanlar ve gülen yüzler yok..
Yenisi olsun istemiyoruz, çünkü eskisi bitmiyor içimizde.
Yeni hayat, eski acılarla dolu.
Bazıları yeniden başlamayı seçti, bazıları eski hayatını rüyalarından atamadan nefes alıyor sadece.
İnsanlardan uzaklaşmak kaçmak değil, korunmak gibi.
Çünkü herkes birbirine kaybını hatırlatıyor.
“çok kaybınız var mı ?” diye soran bakışlarla yaşanmaz ki.
Her geçen gün gerçek daha da acıtıyor.
İlk günkü şok gitti, şimdi geride ‘bu yaşananlar gerçekten oldu mu? kaldı.
Bu soru ki, yıkıntılardan daha ağır.
Ve gidenler…
Şehir şehir dolaşıp bir yere sığınanla, SIĞAMAYANLAR.
O enkazlar arasından kurtuldular belki ama içlerinde bir boşluk, bir kök hasreti var. Hala enkaz altındalar…
Hiçbiri tam anlamıyla mutlu değil.
Gittikleri yerlerde eksikler, alışamadıkları sokaklar, suskun kaldıkları kalabalıklar var.
Sık sık dönüyorlar Hatay’a;
Bir bayram bahanesiyle, bir taziye vesilesiyle,
Belki de yalnızca toprağına basmak, Antakya’nın tozunu solumak için.
Çünkü kalpleri burada kaldı.
Ve çoğu aslında dönmek için fırsat arıyor.
“Bir düzen kurulsun yeter” diyorlar, “bir oda bile yeter bize döneriz!”
Antakyalılar…
Nerede karşılaşsak, konu dönüp dolaşıp yine oraya geliyor.
Birimizin sesi titriyor, diğerimiz susuyor.
“Sen o gece neredeydin?” diye başlıyor,
“Bizim ev de gitti… Biz de kalamadık…” diye bitiyor.
Her buluşma, birer küçük yas töreni gibi.
Eski hayatımızı konuşuyoruz, sanki anlatınca geri gelecekmiş gibi.Gelmese bile o anları tekrar yaşıyor gibi…
Ocağın altını açmadan önce annemizi aradığımız günleri,
Çarşının dar sokaklarını..
Antakyanın o deli rüzgarını..
Hepsini yeniden yaşıyoruz, her defasında biraz daha eksilerek.
Toparlanmak sadece ev kurmak değilmiş.
Bazen yeniden güvenmek, yeniden sevebilmek, yeniden umut edebilmekmiş.
Ve bazı yerler var ki, orada umut bile göç etmiş.
Daha kavuran sıcaklarında rüzgarınla serinleyecektik Antakya…
Gitmek mi zor kalmak mı diye bir soru vardır ya
KALANLARA RAĞMEN GİTMEK ZORMUŞ!
Ama yine de…
Bir çocuk sesi duyulunca konteynerin yanından,
Bir kadın zeytin çekirdeğini toprağa gömünce,
Bir adam sokağa sandalye atıp güneşi izleyince,
Biraz daha kalıyoruz burada.
Çünkü Hatay bizim.
Eskisi gibi olmayacak biliyoruz,
Ama belki…
Acıyı da bağrımıza basarak,
Yeniden kendimiz oluruz bir gün.
Her zaman dilimizde ama yine söylemiş olalım
Çok özledik Antakya!
