Bazı geceler vardır; takvimde bir tarih olarak kalmaz, bir milletin hafızasına kazınır.
O gece de öyleydi.
Saatler ilerliyordu, şehir uyuyordu ve kimse birkaç saniye sonra hayatın sonsuza kadar değişeceğini bilmiyordu.
Bir anda yer sarsıldı.
Duvarlar titredi.
Ve o an, sadece binalar değil; hayatlarımız, alışkanlıklarımız, anılarımız da yerle bir oldu.
Sabaha karşı şehir, artık bildiğimiz şehir değildi. Sokaklar aynıydı ama içinde yürüyen insanların gözleri değişmişti. Her bakışta bir kayıp, her sessizlikte bir çığlık vardı. Enkazın başında bekleyen anneler, babalar, kardeşler… Umudun ve korkunun aynı anda yaşandığı o saatler…
Deprem sadece taşları yıkmaz.
İnsanın içindeki dünyayı da sarsar.
O günlerde hepimiz bir şey kaybettik. Kimi evini, kimi anılarını, kimi de en sevdiği insanı… Ve bazı kayıpların yerini hiçbir şey dolduramaz.
Ama bütün o karanlığın içinde bir şey daha vardı. İnsanların birbirine tutunması. Tanımadığımız insanların elini tutması, bir parça ekmeği paylaşması, bir enkaz başında saatlerce umutla beklemesi….
İşte umut tam da oradaydı.
Bazen en büyük umut, en büyük acının içinden doğar.
YAKINDA sizlerin huzuruna sunacağım kitap da işte o gecenin içinden doğdu. O sayfalar yalnızca kelimelerden oluşmuyor. Her satırında bir hatıra, her cümlesinde bir tanıklık var. Bu kitap bir kurgu değil; yaşanmışlığın, kaybın ve yeniden ayağa kalkma çabasının hikayesi.
Bu kitap kaybettiğimiz canların anısına yazıldı.
Onları unutturmayalım diye.
Yaşananları unutturmayalım diye.
Bu kitap şehrimizin anısına yazıldı.
Eski halini unutmayalım diye.
Bu kitap en önemlisi UMUDU kaybetmeyelim diye yazıldı…
Çünkü şehirler yeniden kurulabilir, evler yeniden yapılabilir. Ama hatıralar ancak anlatılırsa yaşayabilir.
Bu kitap tam da bunu yapıyor. Bir şehrin acısını, insanların dayanışmasını ve karanlığın içinden doğan o ince umut ışığını anlatıyor. Okurken belki gözleriniz dolacak. Belki bazı sayfalarda durup uzun süre düşünmek isteyeceksiniz. Ama sayfalar ilerledikçe bir şeyi hissedeceksiniz:
İnsan, en zor zamanlarda bile umut etmeyi başarabilir.
Ve belki de bu kitap bize tam olarak bunu hatırlatıyor:
Enkazın altından sadece insanlar değil, umut da çıkar.
Kaybettiklerimizi unutturmamak ve kalanlara umut olmak için yazılmış bu kitap, bir şehrin hafızasına bırakılmış sessiz ama güçlü bir tanıktır.
Kaybettiğimiz canları ve şehrimizi unutturmamaya ant içtim ben, yaşadığım sürece.
Şu an elimden bu kadarı geliyor. Umarım çok daha fazlasını yapabilme imkânım olur.
Evet, benim hikayem bir kitaba dönüştü.
Siz de kitabımı alıp okuyarak kendinize ve sevdiklerinize umut hediye edebilirsiniz.
ÇOK YAKINDA…
