10-16 Mayıs Engelliler Haftası dolayısı ile çeşitli etkinliklere şahit oluyoruz. Devlet kurumları, belediyeler, rehabilitasyon merkezleri ve sivil toplum kuruluşları hazırladıkları etkinlikleri sergilemeye devam ediyor.
Bu etkinlikler genelde alışık olduğumuz, basit organizasyonlar ve engellilere hiçbir faydası olmayan, yapmış olmak için yapılan etkinliklerden öteye gidemiyor. Pek çok engelli bunlardan etkilenmiyor ve katılmıyor. Engelliler haftası ve engelliler gününde mutlaka ama mutlaka ‘engellilerin yanındayız’, ‘hepimiz birer engelli adayıyız’, ‘en büyük engel kalplerdedir’ gibi kulağa tatlı gelen ama altı boş laflar ediliyor.
Bu gibi günler özellikle sosyal medyada paylaşım yapmak için güzel bir sebep olarak öne çıkıyor. İşin içine görselliğinde girmesiyle birlikte daha çok dramatize edilerek empatik ve duyarlı paylaşımlar yapılıyor. Biz engelliler için bu gibi etkinliklerin ne gibi bir faydası var? Bunun üstünde düşünmeye bile gerek yok, cevap çok net; hiçbir faydası yok. Peki neden her yıl ısrarla kutlanmaya devam ediliyor dersiniz?
Bence âdet yerini bulsun diye veya yukarıda da bahsettiğim gibi duyarlı görünmek için…
Bir yanda engelliler haftası / günü kutlana dursun, bir yanda da engellilerin tüm sorunları katlanarak devam ediyor. Şehirlerimizi engelliler için erişilebilir hale getiremedik, kaldırımlarda sağlıklı insanlar bile yürümekte zorlanıyor. Kaldırımlar veyahut kurum ve işletmelerin önlerindeki engelli rampaları uygun olsa bile oraya park eden araçların önüne geçemiyoruz.
Ve yasalarımız, yasalarımızı engellilerin hayatlarını kolaylaştıracak şekilde düzenleyemedik. Aksine yasalar ve yönetmelikler gün geçtikçe katılaşıyor. Son günlerde gündeme gelen engellilerin yaşamını zorlaştırabilecek iki karardan bahsetmek istiyorum. Rehabilitasyon merkezleri için 27 yaş sınırı ve araç alım ve sosyal yardım şartları zorlaştırılmıştı.
Neyse ki bu iki konu tepki üzerine düzenlemeler yapılarak iyileştirildi.
Zorlaştırılan ve daha çok incelemeye tabii tutulan bu şartlarda art niyetli ve aç gözlü insanların doğrudan payı var. Engelli maaşları, araç alım şartları, rehabilitasyon merkezi gibi konularda haksız şekilde faydalanan insanlar yüzünden devlet doğal olarak şartları zorlaştırdı. Ancak burada mağdur olan taraf; tüm şartlara riayet eden, gerçekten ihtiyaç sahibi olan engelliler oldu.
Bu gibi insanlar ve esnek denetim mekanizmaları yüzünden sürekli önümüze engeller çıkıyor. Engelli olan bizleriz, engellilerin haklarını suistimal edenler yüzünden haklarımızdan engellenenler yine bizleriz. Bunların önüne geçilmedikçe hakkaniyet sağlanmadıkça, engelliler haftası ve engelliler günü kutlanacak bir şey olamaz. Zira kutlama ve anma gibi faaliyetler ancak kutlanacak şeyin gerekliliğini yerine getirince mümkün olabilir. Aksi taktirde bu ancak şovenizm olarak algılanacaktır.