Ölümle aramda kocaman,
bir değil iki güneş var.
Kafamın içinde yaşıyorlar
ve ben bu güneşlerle var oluyorum.
Varoluş diyorum, kendi kendine,
öyle durduğun yerde olmuyor.
İnsan, var olmak istiyorsa
kendi dışına yönelmeli ya hani.
Ben duruyorum yıllardır.
Kafamın içindeyim ve hiç şikâyetçi değilim;
dışarıda dünya daha duru değil.
Ölümle aramda
bir bile değil, iki güneş duruyor.
Ne “öte git” diyebilirim
ne yok edebilirim.
Güneş derim, güneşim.
Hem yakar hem yaşatır beni.
İçilmez bu zehir, hayır.
Sesim de duyulmaz ama
“içilmez” derim.
Kimse fark etmez, ama vazgeçerim
Çünkü ölümle aramda güneşler var benim.
“Başka güneşlerin parçalarından oluşmuş gibi duran bir güneş…”
Jose Saramago
