Demokrasinin nefesini kesenim. Bugüne kadar rakiplerimi kendim belirledim.
Hatta ve hatta bugüne kadar millet sefalet içerisinde yaşayıp, Merkez Bankası rezervine doldurduğu 26 milyar doları sırf kazanma potansiyeli olan adamı mahkûm etmek için dört günde harcayanım.
Hani millet, belki şu ekonomi toparlanır diye umut ediyordu, ben o umudu yok edenim.
Ama yaptığım iyi şeyler de var. Tam anlamıyla muhalefetin üstüne ölü toprağı atıyorken, son yaptıklarımla onu kaldırdım. Muhalefet yeniden dirildi. Arada iyi işler de yaptığım oluyor da halk anlamıyor işte.
İnsanların diplomaları ilgimi çekiyor. Rakiplerimin mezun oldukları üniversitelere garezim olabilir. Ancak kimse, benim diplomamı sorgulasın istemem.
En sevdiğim insanlar mültecilerdir. Ülkeyi mülteci kampına çevirenim. Mülteci kardeşlerime laf söyleyeni tabii ki cezalandırırım.
İstediğime “Önder” dedirttiririm, istediğime “terörist”. Bu konuların ehli benim. Yaptıklarım ortada. Anlatmaya gerek yok, görüyorsunuz. Bakın, bugüne kadar ben kendi çabamla seçim kazanamıyordum. Her zaman rakibimi kendim belirledim. Ama partilerin kendi adaylarını belirlediğini görünce iyice otoriterleştim.
Ancak şu bir gerçek: Ben otoriterleştikçe, daha sert politikalar izledikçe; halk hukuka, demokrasiye ve Cumhuriyet’e daha fazla sahip çıkmaya başladı.
Çıkış yolu ararken, terörist başı Abdullah Öcalan’la bile müzakere masasına oturanım. Her çıkış yolu aradığımda eski düşmanlarımla dost olanım. İsim vermeyeceğim, Allah sağlık, sıhhat versin. Kimi kast ettiğimi anladınız.
Bir de ne yaparsam yapayım, milletin Atatürk sevgisini anlamıyorum. Atatürk’ün de Türk Milletine olan sevgisini anlamıyorum. Çok garip, Atatürk’ün her söylediği de çıkıyor.
Aklıma ne geldi? “Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır.” da demişti.
Neyse, hakkımda o kadar bilgi verdim.
Bil bakalım ben kimim?
