Bir anlık sarsıntı, hayatın tüm dengelerini altüst ederken, kadınlar için yeniden doğuşun ve direnişin hikâyesinin başladığı o korkunç sabahı hatırladı.
İçinden geçirdi kadın…
Artık hiçbir şey eskisi gibi değildi…
Son kez bakmıştı evine yıkılmadan önce çok büyük bir ev değildi ancak konteyner gibi de küçücük değildi. Gelin olduğu o evde üç çocuğunu dünyaya getirmişti. O sıcacık yuvasında sevinçleriyle, umutlarıyla, hüzünleriyle ne çok anı birikmişti. O felaketten önce, eşiyle, çocuklarıyla yuvarlanıp gittikleri güzel bir yaşamları vardı.
Ahhh! Ne çok özlemişti…
Birkaç damla gözyaşı süzüldü yanaklarından geçmişe özlem, geleceğe büyük bir kaygıyla…
Şimdi 21 m2 bir alan vardı yaşanılan. Adına konteyner diyorlardı. Mahalle adının yerini konteyner kentin adı, kapı numarası yerini konteynerin numarası almıştı. Artık bir evi, mahallesi ve her sabah şen kahkahalarda buluştuğu, kahve içtiği komşuları yoktu…
Konteynerde 3 çocuk, eşi ve kendisi 5 kişi yaşıyorlardı. Gündüz herkes okulda ve işte olunca problem yoktu da, gece o küçücük alanda yaşamak eskiden var olan hayatın daha çok özlenmesine neden oluyordu. Kesilen suyun çözümsüzlüğünde yemek yapmak, bulaşık yıkamak, banyo yapmak büyük sorundu bir de elektrikler sürekli kesilme ne iyi olurdu. Kışın soğuğunda çocukları sürekli hasta oluyordu. Her şey üst üsteydi, uyumak hatta eşine kızdığı anlarda aman komşular duymasın diye sesini çıkarması dahi mümkün değildi.
Başka yolu yoktu her şey mümkün olmalıydı…
İçindeki kaygılar peş peşe sıralandı gece yarısı.
Çocuklarını bu ortamda nasıl sağlıkla büyütecekti?
Acaba çocuklarına güzel bir gelecek sunabilecek miydi?
O an, geleceğin belirsizliği, kalbini sıkıştırdı.
Keşke zamanı geri alabilseydi.
Bir sabah, komşusuyla karşılaştığında, içindeki kaygıları dışa vurdu.
“Bu koşullarda çocukları nasıl büyüteceğiz? Bilmiyorum,” dedi kadın.
Komşusu, “O sabah çok şükür evlatlarımızla sağlıkla çıktık komşu. Bak şu komşu çocuklarını kaybetti. Evlatlarımız yanımızda ya. Birlikte güçlüyüz, her şeye göğüs gerer atlatırız inşallah.” diye yanıtladı.
Bu sözler, kadının içinde bir umut ışığı yaktı ama kaygıları yine de silinmedi…
Bu satırları; saha araştırması yaptığım yaşadığı endişelerin, kaygıların, yaşanılması zor ama zorunlu olan alanlarda zorluklarla mücadele eden kadınlar adına kaleme almak istedim. Artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığı bu şehirde yeni normallerimize alışmaya çalışırken hemen hemen her kadının yaşadığı duyguların sesi olarak yankı bulması dileğiyle zihinlerinizde.
8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Gününü geride bıraktığımız bu günlerde, bu şehrin;
İç sesinin kaygılarıyla; kışın ısıtması, yazın soğutması ve yaşanması zor olan, bir türlü çözümlenemeyen elektrik ve su sıkıntısı yaşanan konteyner kentlerde rağmenlere rağmen ailesi için yaşam alanını cennete çeviren kadınları var;
Tozlu ve çukurlu yolların kenarında dile getiremediği getirse de anlaşılmayacağını düşündüğü sıkıntılarıyla, sorunlarıyla, çağın çok gerisinde yaşam mücadelesi veren ve o güzel kız neşesini kaybetmeyen kadınları var;
Bu zorlu süreçte dayanışma içinde olan kadınlar var;
Ve bu şehrin yaşadığı afet sonrası geleceğe endişeyle bakan, tüm olumsuzluklara rağmen emek vermekten yılmayan, mücadele eden Deprem Kadınları var;
8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü kutlu olsun!
