Kadim Antakya, bayram kutlamalarının en özel yaşandığı yerlerden biriydi…
Ramazanın son haftası, erkekler çarşıdan misafirlerine ikram edilecek malzemeleri taşırken, konu komşu bir araya gelir, imece usulü kömbe ve oruk hazırlığına girişirdi. Bu, sadece bir yemek hazırlığı değil; aynı zamanda komşuluk ilişkilerinin, dayanışmanın ve sevginin pekiştiği anlamlı bir süreçti.
Kocaman sofralarda, büyükler küçükleri, küçükler de büyükleri severek bir araya gelir, bayramın getirdiği coşku ve mutlulukla dolup taşarlardı. Kimi uzaktan gelecek yavrusunun yolunu gözlerken, kimi de kapısının çalmasını sabırsızlıkla beklerdi. Herkesin kalbinde bir umut, bir sevinç vardı; bayram, aile bağlarının güçlendiği, geçmişin hatırlandığı ve yeni anıların oluşturulduğu bir zaman dilimiydi.
Peki ya şimdi? Yıkılan bir kentin gölgesinde, ıssızlaşan sokakların sessizliği içinde, annesiz, babasız kalan çocukların içten içe özlemiyle, çocuksuz kalan annelerin acısıyla, hatta kimsesiz kalanların yalnızlığıyla geçen bir bayram…
Bu bayram, geçmişin sıcak anılarıyla, günümüzün acı gerçeklerini buluşturuyor.
Yüreklerde derin yaralar açan bu bayram, geçmişe duyulan büyük özlemi ve geri alınamayacak anıları hatırlatıyor. Kaybedilen aile üyeleri, dostlar ve komşular, bayram sofralarının eksik parçaları olarak kalıyor.
Her bir kayıp, bir hikâye, bir anı…
Karanlık günlerin aydınlığa kavuşmasını beklerken, geçmişin hatıralarıyla dolu yüreklerimiz, yıkımın ardından yeniden inşa edilmeye çalışılan bir şehirde, konteyner kentlerde, daracık yaşam alanlarında bayramı karşılıyor. Kayıplarımızı, acılarımızı hatırlıyor, özlemle bayramlarımızı yaşatmaya çalışıyoruz.
Ancak, yalnız değiliz…
Çünkü bugün, sadece bizim değil, birçok ailenin bayramı eksik. Kimi sevdiklerinin yokluğuyla, kimi de adaletin peşinde bir bayram geçiriyor.
Geçen hafta, anayasal haklarını kullanarak meydanlarda yer alan 301 genç arkadaşımız demir kapılar ardındalar. Aileleri; dillerinde dualarıyla ve haklı gururlarıyla adaletin yerini bulmasını ve evlatlarının serbest bırakılma kararını bekliyor.
Bu gençlerin umutları, annelerin ve babaların dualarıyla birleşiyor; tüm ülkedeki duyarlı vatandaşlar, hak, adalet ve hukuk için yan yana duruyor.
Bu bayram her eve bayram gelmese de, anne ve babasını kaybeden, evladının acısını bir alev gibi yüreğinde taşıyan, kimsesiz kalan ve adaletin yerini bulması için çocuklarının yolunu gözleyen tüm aile bireylerinin bayramını en içten dileklerimle kutluyorum.
Bu bayram eksik, bu bayram buruk…
Ama adaletin, sevginin ve dayanışmanın ışığında yeniden filizlenecek umutlarımız var. Birlikte, daha güzel bayramlara…
